Jąkanie od dawna rozbudza chęć poznania przyczyny wywołującej niepłynność mówienia.
Zaburzenie to zasadniczo komplikuje zdolność komunikacyjną i społeczne funkcjonowanie.
Wprawdzie jest obecne od starożytności lecz do tej pory nie ustalono czy jest to:

  • objaw bądź zespół objawów,
  • choroba czy jej symptom,
  • nerwica czy jej objaw,
  • zaburzenie komunikacji słownej czy wyuczone zachowanie werbalne.

    Jąkanie postrzegane jest jako niepłynność mowy. Osoba która się jąka identyfikowana jest
    z postacią niepłynnie mówiącą. Jąkanie w jednych sytuacjach występuje a w innych znika, nasila
    się lub mija. To zmienne zaburzenie cały czas zaskakuje zwykłych ludzi oraz zwraca swoją uwagę
    naukowców i terapeutów.
    Pierwsze nieprawidłowości zaobserwujemy już w okresie poniemowlęcym i przedszkolnym.
    Dziecko zaczyna mówić pierwsze słowa, zdania, tworzy dłuższe wypowiedzi a my możemy
    usłyszeć, że się jąka. W tym samym czasie dziecko aktywnie się rozwija, poznaje świat
    a niepłynność mówienia staje się elementem kształtującym jego charakter.
    Jak podaje Z. Tarkowski, około 90% przypadków rozpatrywanego zaburzenia mowy
    występuje i rozwija się w wieku przedszkolnym bądź w okresie dojrzewania.
    Mowa dziecka nie rozwija się z dnia na dzień. Tak samo jest z chodzeniem czy bieganiem.
    Są to procesy naturalne, które uważamy za oczywiste, a które wymagają skoordynowania ruchów
    z pracą mózgu i całego organizmu. Wypowiadając się na określony temat, musimy wiedzieć co
    chcemy powiedzieć, dobrać odpowiednie słowa oraz skoordynować oddech by uruchomić fałdy
    głosowe i „wydobyć” głos. Dopiero zsynchronizowanie wszystkich elementów daje nam płynną
    mowę. To trudny i złożony proces. Na szczęście większa część dzieci uczy się tego w sposób
    naturalny, tak jak jedzenia czy chodzenia. Pomiędzy 2. a 5. rokiem życia obserwuje się u niektórych dzieci różne zawahania oraz przerwy w ich mówieniu 1 .

    Zwykle zaczyna się niewinnie – swobodne powtarzanie głosek, sylab czy słów. W dalszej kolejności obserwuje się napięcie mięśni w czasie tych powtórzeń. Dziecko zdaje sobie sprawę, że coś jest nie w porządku.
    Zaczyna aktywnie odnosić się do tych trudności i w różny sposób radzić sobie z niepowodzeniami w swobodnym mówieniu.

    Dlaczego dziecko się jąka? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Według różnych
    autorów nie istnieje jedna przyczyna. W trakcie badania tego zaburzenia można skupić się
    na pojedynczych ewentualnych czynnikach etiologicznych lub analizować sposób jego
    powstawania i przebieg – kryterium genezy. 2 Jąkanie to wynik oddziaływania wielu czynników.

W zależności od przypadku, mogą być one bardzo różne. Najczęstsze z nich to:

  • jąkający się członkowie rodziny – znany jest czynnik występowania jąkania w rodzinie. Może być
    ono dziedziczne, ale ważne są również reakcje członków rodziny na niepłynność w mowie
    dziecka,
  • opóźnienie rozwoju mowy – Ren`ee Byrne mówi o dzieciach jąkających się, u których zwykle
    obserwujemy opóźniony rozwój mowy bądź trudności z nabywaniem trudniejszych głosek.
    Dzieci te „gorzej” opanowują nowe pojęcia i wypowiadają swoje myśli,
  • występowanie stresujących sytuacji – może to być tylko jedna sytuacja a może to być dłuższy,
    niekorzystny stan emocjonalny w jakim dziecko się znajduje.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *